Epiloog

Ruim een jaar geleden zijn wij begonnen met het plannen en verder uitwerken van de tocht " Barcelona - Zoetermeer" . Dit hele fietsavontuur was er een van veel ervaringen opdoen. Voor Willem zijn tweede ervaring, hij was al een keer alleen naar Italië gefietst, en voor mij mijn eerste meerdaagse fietsvakantie.
Het eerste plan was om vanaf de Franse Middellandse zeekust naar Nederland te fietsen via de “Groene route naar/van de Middellandse zee”). Al in een vroeg stadium besloten wij om de “Benjaminse route” vanaf Barcelona te nemen en terug naar huis te fietsen. Argument van ons om eerst te gaan vliegen en dan naar huis te fietsen, in plaats van andersom, was dat je dan minder gebonden bent om op een bepaalde tijd ergens te moeten zijn. Bijvoorbeeld omdat je een vlucht hebt geboekt. Thuis een dag eerder of later aankomen maakte volgens ons minder uit en zou meer rust en minder stress opleveren.
De laatste maanden voor de vertrekdatum namen de activiteiten in de voorbereidingen toe. Dit varieerde van het boeken van vliegtickets, € 120,- per persoon inclusief fiets, tot de aanschaf van de fietsen en toebehoren en trainingen. Verder had Willem de gehele route in zijn Garmin navigatie gezet.
Over de vraag of er voldoende getraind was kan je eindeloos discussiëren. Feit is dat wij beide meerdere tochten hebben gemaakt van meer dan 100 kilometer en elk ook meer dan 1000 kilometer op de nieuwe fiets hebben gereden.
Van te voren hebben wij de dagelijkse ambitie besproken. 's Morgens uiterlijk om 08.00 uur op de fiets en niet langer doorfietsen dan tot 18.00 uur. Binnen die tijd zou een gemiddelde dagelijkse afstand van 100 kilometer haalbaar moeten zijn. Meer kilometers per dag zou mogen en die extra kilometers zouden ingezet kunnen worden in rustdagen, dus een dag niet of minder fietsen.
Ander punt wat is besproken is het "samen uit, samen thuis". Afhankelijk van de aanleiding zouden wij het avontuur gezamenlijk afbreken of individueel doorgaan. Bijzonder is dat allerlei scenario's de revue zijn gepasseerd maar dat wij het niet hebben gehad over de mogelijkheid dat een van ons zou moeten stoppen. 
Terugkijkend is hetgeen Willem is overkomen, maar in zekere zin ook ons beide,  een goed leermoment geweest. Een dag acclimatiseren, zeker gezien het temperatuurverschil tussen Nederland en Spanje, was beter geweest. Zeker na de eerste twee zware dagen bleek dat wij onze dagelijkse ambitie moesten laten varen. Wij hebben hierover onderling geen discussies gehad en de situatie geaccepteerd zoals die was, nog steeds in de veronderstelling dat Willem wel zou herstellen en wij de verloren kilometers later zouden inlopen. Toen bleek dat zijn fysieke gesteldheid niet verbeterde maar eerder verslechterde, zijn wij begonnen met het inwinnen van medisch advies om helder te krijgen wat er loos kon zijn. Was het wel of niet fiets gerelateerd? De beslissing een dag vroeg te stoppen en een dokter te gaan consulteren was goed en had achteraf gezien eerder gemoeten. Zijn advies 'neem een dag rust'  hebben wij ook opgevolgd door echt een dag te ontspannen. Toen ook dat niet het gewenste resultaat had, hebben wij in gezamenlijkheid besloten een dag te gaan 'treinen' om zo verloren kilometers in te halen en ook zo nog een dag rust te hebben. Ook dit besluit is zonder discussie genomen. Beide zagen dit als een onderdeel van ons fietsavontuur. Met name door die gezamenlijke 'mindset'  hebben wij voorkomen dat er wrevel is ontstaan en konden wij nog steeds genieten van de gezelligheid tijdens de pauzes en verblijf op de campings. De gezamenlijke biertjes en sigaren op het eind van een fietsdag smaakten nog steeds goed.
Het besluit van Willem om te moeten stoppen is juist geweest. Ik zag het aankomen en ik stond er op dat moment en ook nu nog steeds achter. Achteraf gezien hadden wij dit besluit misschien BEIDE eerder moeten nemen. Wij hebben de dagen daarna elkaar niet los gelaten en bijna dagelijks telefonisch contact gehad waardoor ik op de hoogte was van Willems fysieke gesteldheid en uitslagen van de onderzoeken en hij mijn voortgang kon volgen. Dat uit de onderzoeken is gebleken dat Willem een " hitteberoerte" heeft gehad, verklaart achteraf veel, rechtvaardigde het besluit om te stoppen en is ook geruststellend omdat er geen sprake is van een andere ernstige medische aandoening. Door de dagelijkse contacten was voor ons beide het fietsavontuur nog niet afgelopen.
Door de situatie heb ik ervaring kunnen opdoen door een aantal dagen met een fietsmaat te fietsen en een aantal dagen alleen. Zeker omdat alle dagen gezamenlijk de onderlinge verstandhouding nooit onder druk heeft gestaan heb ik het meest genoten van dat deel van het avontuur. Dat het weer toen beter was heeft er zeker ook aan bijgedragen.
Ook de afsluiting tijdens de laatste dag is gegaan zoals wij hem beide voor ogen hadden: Vlak voor thuiskomst ergens op een terras een biertje gaan drinken en een sigaar roken en aansluitend gaan eten. Zelfs tijdens de voorbereiding hebben wij het er al over gehad dat " la Baraque" in Zevenhuizen hiervoor de ideale locatie was.
Wij hebben daar samen dit bijzondere fietsavontuur afgesloten.
Een avontuur dat wij iedereen kunnen aanraden.

Meindert

Ik sluit mij aan bij hetgeen door Meindert hierboven is gezegd. Momenteel ben ik weer voor 90% hersteld en weer aan het werk. Wat ‘het ‘ uiteindelijk geweest is, kan niemand echt zeggen. Bloedonderzoek heeft niets opgeleverd en ook de huisarts kon geen duidelijke diagnose stellen. Het vermoedden bestaat (mede door een voorzichtige diagnose van de Franse arts) dat ik een zgn. hitte-beroerte heb gehad, zeg maar een ernstige vorm van hittestuwing. Door het hele ‘avontuur’ ben ik echter niet gedemotiveerd geraakt, we gaan echt wel weer plannen maken voor een volgende fietstocht. Waarheen, wanneer, het zal via dit blog wel bekend gemaakt worden.

Afsluitend wil ik Meindert heel erg bedanken voor zijn goede zorgen gedurende de eerste week van de fietsvakantie. Ik ben hem daar erg dankbaar voor. Ook het samenzijn zowel op de fiets als ’s avonds op de camping  was erg gezellig en zeker voor herhaling vatbaar.

Nog steeds baal ik ervan dat ik hem na één week in de steek moest laten en respecteer zijn keuze om alleen door te fietsen. Ook ik zou zijn doorgegaan als Meindert in geval van ziekte zou moeten stoppen.

Verder wil ik iedereen  bedanken voor het lezen en de reacties op ons blog. Was altijd leuk om dat ’s-avonds te lezen.

Willem